Van docent en bewegingswetenschapper naar fotograaf

Van docent en bewegingswetenschapper naar fotograaf

  • Bericht gepubliceerd op:23/06/2020

Je bent 17 en er wordt opeens van je verwacht een studiekeuze te maken. Nooit heb je les gehad in wie jij eigenlijk bent en wat jij belangrijk vind als persoon. De focus lag altijd op kennis. Je moet kennis tot je nemen en dan kan je eindexamen doen. Ik was 17 en koos Bewegingswetenschappen als vervolgopleiding.

Bewegingswetenschappen wat is dat nou eigenlijk? Je leert eigenlijk van alles over het bewegende lichaam. Maar ook over filosofie, psychologie en programmeren. Kortom, enorm veelzijdig en een goede basis als je iets met gezondheid wil doen. De reden waarom ik het koos was simpel; ik vond het wel oké klinken en ik was wel goed in de technische en medische vakken. Overtuigend hè?! Nee, totaal niet.

Na mijn Bachelor te hebben gehaald ben ik een jaar naar Stockholm gegaan als au-pair. Yes, daar komt mijn liefde voor Stockholm vandaan. In dat jaar had ik bedacht dat ik me wilde focussen op neuropsychologie en daar dus ook een Master in wilde volgen. Zo gezegd, zo gedaan. Op naar Maastricht voor een Master Neuropsychologie. Maar dat voldeed totaal niet aan mijn verwachtingen. Wat nu? Alles passeerde mijn gedachten (ja, ook een fotografie opleiding). Maar uiteindelijk besloot ik om de Master Bewegingswetenschappen af te ronden en daarnaast een docentenopleiding te volgen. En weer; zo gezegd, zo gedaan. Dit keer ronde ik alles af en was ik klaar voor het volwassene werkende leven!

Eerst een functie in de onderzoekswereld, waarna ik al snel overstapte naar een mega leuke functie als docent aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het team was leuk, het lesgeven was leuk en de studenten waren (in de meeste gevallen) ook leuk en gemotiveerd. Ik werkte er net en toen kreeg ik tijdens de zomervakantie een whiplash. Een gebeurtenis die enorm veel heeft veranderd in mijn leven. Het heeft mij veranderd.

Na 1,5 jaar met hoofdpijn en nekpijn te hebben gelopen ging ik weer aan de slag in het onderwijs als docent. Maar alles in mijn lichaam schreeuwde NEE! Mijn klachten namen weer toe en na een dag werken, moest ik 2 dagen bijkomen. Mijn lichaam vertelde mij dat er iets moest veranderen. Ik hoefde er niet over na te denken wat er moest veranderen, ik voelde het gewoon. Ik moest datgene doen waar mijn hart lag, waar ik altijd zin aan had, waar ik energie van krijg en waar ik al van kinds af aan gepassioneerd mee bezig ben. Fotografie!

En weer; zo gezegd, zo gedaan! Website gemaakt, investeren in een fullframe camera en vooral enorm veel geoefend met “vrijwillige modellen”. En toen kon het echte werk beginnen als fotograaf en als ondernemer. Langzaamaan kwamen de opdrachten binnen. Met elke opdracht was ik enorm blij (inclusief vreugde dansjes door de kamer) en ik leerde elke maand weer zoveel bij, zowel als ondernemer als fotograaf. En dit geldt overigens na ruim 2 jaar nog steeds.

Fotografie is voor mij de reden waarom ik vol vertrouwen naar de toekomst kijk. Ik weet wat ik enorm leuk vind en mijn kwaliteiten liggen daar ook nog. Wat wil een mens nog meer? Een goed verdienmodel om volledig van mijn werk als fotograaf te kunnen leven. En dat is precies waar ik nu mee bezig ben. Misschien heb je dit de laatste tijd wel gemerkt; zo ben ik begonnen met het verkopen van mijn foto’s als prints en heb ik onlangs mijn eerste contentpakketten ontwikkeld. Al die zaken komen voort uit mijn doelen en dragen bij aan mijn doel; in vrijheid leven van mijn werk als fotograaf waarbij ik Waarbij ik een verschil wil maken in de huidige media. Want ik ga voor echte foto’s, omdat jij echt prachtig bent zoals je bent en geen photoshop nodig hebt!

En vond je dit persoonlijke verhaal leuk om te lezen?